تا که بودیم نبودیم کسی

کشت ما را غم بی هم نفسی

تا که رفتیم همه یار شدند

خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آئینه بدانیم چو هست

نه در آن وقت که آئینه شکست

ملا صدرا ميگويد :

خداوند بی نهايت است و لا مکان و بی زمان ؛
اما به قدر فهم تو کوچک ميشود و به قدر نياز تو فرود می آيد ؛
به قدر آرزوی تو گسترده ميشود ؛
و به قدر ايمان تو کار گشا ميشود ؛
يتيمان را پدر ميشود و مادر ؛
محتاجان برادری را ؛ برادر ميشود ؛
عقيمان را طفل ميشود ؛ نا اميدان را اميد ميشود؛گمگشتگان را راه ميشود ؛
در تاريکی ماندگان را نور ميشود ؛ رزمندگان را شمشير ميشود ؛
بيماران را شفا ميشود ؛ محتاجان به عشق را ؛ عشق ميشود ؛
پيران را عصا ميشود ؛
خداوند همه چيز ميشود همه کس را :
به شرط اعتقاد به شرط پاکی دل به شرط پاکی روح
به شرط پرهيز از معامله با شيطان
بشوييد قلب هایتان را از هر احساس ناروا
و مغزهاييتان را از هر انديشه خلاف و زبان هايتا را از هر گفتار نا پاک
و دست هايتان را از هر آلودگی در بازار
و بپرهيزيد از ناجوان مردی ها ؛ نار استی ها ؛ مامردمی ها , چنين کنيد تا ببينيد که خدا چگونه
بر سفره شما با کاسه ای خوراک و تکه ای نان می نشيند .
در دکان شما کفه های ترازويتان را ميزان ميکند و در کوچه های خلوت شب با شما آواز ميخواند

از چی بگم

در وفا هيچکس استاد نيست ولي در بي وفائي همه استادن !چطوري استاد !؟

زندگي سخت نيست ما سختش مي کنيم . عشق قشنگ نيست ما قشنگش مي کنيم.دل ما تنگ نيست ما تنگش مي کنيم.دل هيچکس سنگ نيست ما سنگش مي کنيم

^{چه زيبا گفتم دوستت دارم!}            چه صادقانه پذيرفت                  _{^{چه فريبنده آغوشم برايت باز شد}}

 ^{چه ابلهانه با تو خوش بودم!}   چه کودکانه همه چيزم شدي!  _{چه ناجوانمردانه نيازمندت شدم}

 چه زود به خاطريک کلمه مرا ترک کردی

             ^{_{چه حقيرانه واژه غريبه خداحافظي به من آمد}} 

                               _{چه بيرحمانه من سوختم}

                                     ولی    هنوزهم دوستت دارم

گاهی بی رنگی از هر رنگی زیباترومفیدتر است {{شاتو بریان}}

به خودتان قول بدهید هیچوقت به امید تغییر دادن کسی با او واردزندگی مشترک نشوید

هميشه اينگونه بوده است:

کسي را که خيلي دوست داري، زود از دست مي دهي پيش از آنکه خوب نگاهش کني.  

پيش ازآنکه تمام حرفهايت را به او بگويي ، پيش از آنکه همه لبخندهايت را به او نشان بدهي

 مثلپروانه اي زيبا، بال ميگيرد و دور مي شود ، فکر مي کردي ميتواني تا آخرين روزي که زمين

به دورخود مي چرخد و خورشيد از پشت کو ه ها سرک مي کشد در کنارش باشي .

هميشه اين گونه بوده است:

کسي که از ديدنش سير نشده اي زود از دنياي تو ميرود ، وقتي به خودت مي آيي که حتي ردي

 از او در خيابان نيست فکر مي کردي ميتواني با او به همه باغها سر بزني ، هنوز روزهاي زيادي بايد

با او به تماشاي موجها مي رفتي ، هنوز ساعتهاي صميمانه اي بايد با او اشک مي ريختي.

هميشه اين گونه بوده است:

وقتي از هر روزي بيشتر به او نياز داري ، وقتي هنوز پيراهن خوشبختي را کا ملا بر تن نکرده اي

، وقتي هنوز ترانه هاي عاشقي را تا آخر با او نخوانده اي  ناباورانه او را در کنارت نمي بيني ، 

فکر مي کردي دست در دست او خنده کنان به آن سوي نرده هاي آسمان خواهي رفت تا صورتت را

 پر از بوسه و نور کند .

هميشه اين گونه بوده است:

او که ميرود ، او که براي هميشه مي رود آنقدر تنها مي شوي که نام روزها را فراموش ميکني ،

از عقربه هاي ساعت ميگريزي و هيچ فرشته اي به خوابت نمي آيد.